/FORSIDEN /SPRSML /OPPDATERINGER /BOKLISTE

september 2010

Slik er det

Publisert:
03.09.2010
20:40
Spontanskrivekt i norsk, 3 timer. Oppgave: VERD(I)(AR)

Han er meir verd enn meg. Eg veit det. Han er meir verd enn meg. Dei har sagt det. Folka i dei kvite kleda. Dei har sagt; me veit ikkje kva meir me kan gjere. Eg veit kva dei kan gjere! Dei kan reparere meg. Reparere meg, og ikkje guten i den andre senga.

Eg veit at dei likar han best. Han, ikkje meg. Ikkje meg, berre han. Kanskje det mles i hp? Dess meir hp du har, dess meir hjelp fr du. Kanskje hadde det hjelpt om familien min kom, og dei hadde hpa med meg? Men, nei. Mamma og pappa vil ikkje komme. Dei kvite folka seier at dei ikkje kan komme, men eg veit at dei eigentleg ikkje vil komme. Eg m hpe aleine, medan guten fr hp fr alle.

Det gjeld vere mlmedviten. Eg skal bli frisk. Eg skal reise heim. Eg skal g p skulen, og eg skal gifte meg med Einar. Uansett om guten i senga fr hjelp, s skal eg klare det. Det er ikkje rettferdig at han skal f leve, og eg m dy. Det er berre ikkje rettferdig.

Vonleg er dette berre ein vond draum. Eit mareritt som snart vil ta slutt, og eg vil vakne i senga mi heime.

se? Noko varmt tar meg i handa, og eg ser inn i auga p ein framand mann. Slipp meg!, skrik eg, og drar handa til meg. Hugs kva mamma sa, ikkje snakk til framande.

Eg trekk dyna over hovudet s han ikkje kan sj meg. Vil ikkje sj, vil ikkje hyre. se? Det er berre meg, Einar. Hugsar du?. Einar. Eg likar det namnet. Det gjer meg glad. Eg skal gifte meg med Einar, kviskrar eg under dyna. Me er gift, seier mannen utanfor. Kanskje er det Einar? Kanskje eg sg feil? Eg tr ikkje ta vekk dyna, men eg pratar til han likevel. Eg meiner ikkje i hagen d me var sm. Eg meiner p ordentleg. Det er stille ei stund, men s seier han, hugsar du ikkje?. Jau, svarar eg. Eg hugsar det! Eg hugsar at me gifta oss. Me gifta oss i hagen foran huset. Kan me ikkje gifte oss p ordentleg?. Einar svarar ikkje. I alle fall ikkje til meg. Det er ein snn dag, seier han til ein av dei kvite folka. Eg kan hyre at det er dei. Kan me?, spr eg ein gong til. Jau, sukkar han.
Det kan me.

Eg skal dy, skal eg ikkje?. Ikkje noko svar. Eg skal dy. Eg veit det. Eg skal dy, og guten i senga fr leve. Einar tek tak i handa mi. Men s svar, d! Sei at eg skal dy!. No stryk han meg p handa. Eg veit at det ikkje er rettferdig, men det er snn det m vere, kviskrar han. Nei!, skrik eg, og riv dyna vekk fr hovudet. Eg vil tilbake til skulen, eg vil gifte meg, og eg vil f ungar. Det er ikkje rettferdig, det m ikkje vere slik, og han er ikkje meir verd enn meg! Eg kjenner at eg blir varm, og trene pressar p. Einar ser dypt inn i auga mine. Jau. Det er snn det m vere. Han er tte, og du er tti.
Slik er det.


Karakter: 6
Kommentar: Svrt bra skrive, og sjlv om angjer frampeik, har avslutninga verknad

- nok en gang, det gjelder vre stressa over oppgaven og misfornyd med teksten,
s gr det rette veien!

hits