/FORSIDEN /SPØRSMÅL /OPPDATERINGER /BOKLISTE

september 2010

Slik er det

Publisert:
03.09.2010
20:40
Spontanskriveøkt i norsk, 3 timer. Oppgave: VERD(I)(AR)

Han er meir verd enn meg. Eg veit det. Han er meir verd enn meg. Dei har sagt det. Folka i dei kvite kleda. Dei har sagt; «me veit ikkje kva meir me kan gjere». Eg veit kva dei kan gjere! Dei kan reparere meg. Reparere meg, og ikkje guten i den andre senga.

Eg veit at dei likar han best. Han, ikkje meg. Ikkje meg, berre han. Kanskje det måles i håp? Dess meir håp du har, dess meir hjelp får du. Kanskje hadde det hjelpt om familien min kom, og dei hadde håpa med meg? Men, nei. Mamma og pappa vil ikkje komme. Dei kvite folka seier at dei ikkje kan komme, men eg veit at dei eigentleg ikkje vil komme. Eg må håpe aleine, medan guten får håp frå alle.

Det gjeld å vere målmedviten. Eg skal bli frisk. Eg skal reise heim. Eg skal gå på skulen, og eg skal gifte meg med Einar. Uansett om guten i senga får hjelp, så skal eg klare det. Det er ikkje rettferdig at han skal få leve, og eg må døy. Det er berre ikkje rettferdig.

Vonleg er dette berre ein vond draum. Eit mareritt som snart vil ta slutt, og eg vil vakne i senga mi heime.

«Åse?» Noko varmt tar meg i handa, og eg ser inn i auga på ein framand mann. «Slipp meg!», skrik eg, og drar handa til meg. Hugs kva mamma sa, ikkje snakk til framande.

Eg trekk dyna over hovudet så han ikkje kan sjå meg. Vil ikkje sjå, vil ikkje høyre. «Åse? Det er berre meg, Einar. Hugsar du?». Einar. Eg likar det namnet. Det gjer meg glad. «Eg skal gifte meg med Einar», kviskrar eg under dyna. «Me er gift», seier mannen utanfor. Kanskje er det Einar? Kanskje eg såg feil? Eg tør ikkje ta vekk dyna, men eg pratar til han likevel. «Eg meiner ikkje i hagen då me var små. Eg meiner på ordentleg». Det er stille ei stund, men så seier han, «hugsar du ikkje?». «Jau», svarar eg. Eg hugsar det! «Eg hugsar at me gifta oss. Me gifta oss i hagen foran huset. Kan me ikkje gifte oss på ordentleg?». Einar svarar ikkje. I alle fall ikkje til meg. «Det er ein sånn dag», seier han til ein av dei kvite folka. Eg kan høyre at det er dei. «Kan me?», spør eg ein gong til. «Jau», sukkar han. 
«Det kan me».

«Eg skal døy, skal eg ikkje?». Ikkje noko svar. «Eg skal døy. Eg veit det. Eg skal døy, og guten i senga får leve». Einar tek tak i handa mi. «Men så svar, då! Sei at eg skal døy!». No stryk han meg på handa. «Eg veit at det ikkje er rettferdig, men det er sånn det må vere», kviskrar han. «Nei!», skrik eg, og riv dyna vekk frå hovudet. Eg vil tilbake til skulen, eg vil gifte meg, og eg vil få ungar. «Det er ikkje rettferdig, det ikkje vere slik, og han er ikkje meir verd enn meg!» Eg kjenner at eg blir varm, og tårene pressar på. Einar ser dypt inn i auga mine. «Jau. Det er sånn det må vere. Han er åtte, og du er åtti. 
Slik er det».


Karakter: 6
Kommentar: Svært bra skrive, og sjølv om angjer frampeik, har avslutninga verknad

- nok en gang, det gjelder å være stressa over oppgaven og misfornøyd med teksten, 
så går det rette veien!

hits