/FORSIDEN /SPØRSMÅL /OPPDATERINGER /BOKLISTE

PS: Eg elskar deg

Publisert:
31.12.2009
16:34
        Eg har aldri vore særleg glad i klissete romantiske jentefilmar. Eg har alltid synest at dei er for usannsynlege, for dratt opp i skyane og for forelska til at det i noko univers kunne ha vore sant. No er eg ikkje så sikker lenger. Eg og mi åtte år gamle syster, Elisabeth, har nett sett filmen «PS: i love you», og eg er overtydd. For fyrste gong har eg gråte av ein jentefilm, for fyrste gong har eg sett ein bodskap bak alle dei rosa skyane i ein jentefilm, og no greier eg ikkje få den eine setninga heile filmer er bygga på ut av hovudet; «This may be the end of life as we know it». 

        «God morgon», kviskra mor i dørsprekken. Ho smilte og såg på meg, «korleis har du det i dag?». «Fint», svarte eg, sjølv om magesmertene hadde halde meg vaken heile natta. «Om du vil, kan du stå opp, eg og far har ei overrasking til deg i stova». Eg måtte bruke alle kreftene eg hadde, men eg klarte å setje meg opp i senga, finne fram tøflane og komme meg ut i stova. 
        Etter å ha pakka meg inn i eit ullteppe, kom mor. «Du skal sleppe å reise deg igjen, så eg har henta den for deg», sa ho med eit lurt smil. «Henta kva?», tenkte eg, og såg på ho med eit spørjande blikk. Ho heldt fram ei lita gåve, og til den gåva var det festa ein raud lapp med talet ein på. «Tullar du med meg?» sa eg, og smilte med heile kroppen. «Nei, dette er ingen spøk», svara ho og ga meg pakken. «Eg veit kor glad du er i jula, så det skulle vel bare mangle om ikkje du og skulle få ein skikkeleg julekalender. Om du vil, så kan du få julebrus og».

        Jula har alltid vore mi favoritthøgtid. Når alle dei andre i klassa har drukke julebrus frå den dagen den kjem i butikken, har eg venta. Julebrusen er heilag, og skal ikkje drikkast før den 1. desember. Sjølv om det ikkje blei heilt slik i år. Det er så mykje med jula. Ikkje berre julaftan. Julaftan er berre ein liten del av den store julefeiringa, og det er førjulsskikkane eg tykkjer mest om. 

         Frå du er liten får du banka inn at «advent» betyr «ventetid», men for meg har det alltid betydd «gledetid». Eg elskar ikkje julekalender nødvendigvis fordi eg er så glad i sjokolade. Eg elskar julekalender fordi eg kvar dag blir minna på kva for dato det er, og kor mange dagar, eller luker, det er igjen til julaftan. At du får ei overrasking kvar dag er berre ein bonus. 

         Det beste med jula er at alt er noko ein gjer berre ein gang for året. Alle tradisjonane, all spenninga, og alt det varme, fine og koselege som høyrer jula til. Eg og Elisabeth har alltid sitte klistra framfor skjermen frå 1. desember, med kvar vår julebrus og ei skål med peparkakar mellom oss. Amalies jul har alltid vore favoritten, og sist desember skaffa mor den til oss på dvd, så vi skulle sleppe å sjå «barnas ADHD-jul» (som eg likar å kalla det) på nrk. 

        Kvart år har heile familien brukt å gå ned til torget fyrste søndag i advent, for å sjå julegrana bli tent. Då er det ekstra koseleg om snøen har lagt seg, og ein kan kjenne det knirke så godt under beinda når ein går. I år kan vi ikkje sjå julelysa i byen. Pappa var lei seg, ikkje fordi han absolutt ville sjå julegrana, men fordi han veit kor glad eg er i desse tradisjonane før jul, og som den gode pappaen han er, laga han i stand julegrantenning berre for oss, heime i hagen, og eg fikk tenne lysa medan vi song «du grøne glitrande tre, goddag». 

         Dei fleste dagane i adventstida brukte eg til å sove. Eg hadde så vondt i heile kroppen at eg ikkje kan beskrive det, og eg fekk store dosar med smertestillande medisinar. Heldigvis fekk eg gode dagar og. Då kunne eg invitere nokre nære vener, og saman drakk vi gløgg, bygde pepparkakehus, hadde juleverkstad og både song og høyrde på julemusikk. Eg har alltid likt «O' helga natt» best av alle julesongar, men på det kriteriet at det må vere ein utruleg flink mann som syng den. Helst Tommy Körberg. Då får eg frysningar på heile kroppen. 

          Mange grufulle, men fantastiske, tradisjonar er og med på lista over ting eg elskar å gjere før jul. Ikkje grufulle som i slemme, men rett og slett ting ein elles i året held seg milevis unna. Som alle dei tragiske julefilmane tv3 og tv Noreg visar dei siste vekene før jul (som forresten 80% av gongane heiter noko med «hjelp, vi ...»), og den femti år lange tradisjonen med Luciakonsert i Frimurerlogen med skulekorpset. Dei sure tonane på «host og hark» opnar heile konserten (når eg tenkjer meg om heiter han vel egentleg «Hark, the herald angels sing»), og skrik ut «no er det snart jul!», etterfølgt av eit halvdårleg luciakor og ein ugjenkjenneleg versjon av ein eller annan kjend disneyfilm. Det er ikkje sikkert at eg får med meg nokon av desse «grutastiske» juletradisjonane i år, men etter kvart dukka det opp både ein og to amerikanske julefilmar i julekalenderen min. 

         Eg trur det var rundt den 20. Pappa var i gang med å feste juletrefoten, og heile huset lukta granbar. Eg låg på sofaen i over ein time, med auga lukka og berre kjente den herlege dufta av jul. Det er ikkje noko som luktar så godt som juletre. Kanskje bortsett frå pinnekjøt. Men det beste er jo blandinga! Alle luktene. Nyvaska hus, pinnekjøt, rotemos, raudkål, juletre, stearinlys, kald vinterluft, peparkakane i vindauga og alt anna vi fyller huset med i jula. 
         Uansett kva for dato det var, så hadde eg ein god dag, så eg hjelpte mor og Elisabeth med å pynte treet. «Trur du vi kan sjå hallelujakoret i Nidarosdomen?» sa Elisabeth, og festa ei stor raud kule på ei grein. Mamma fekk tårer i auga, men sa ikkje noko. Eg visste, ho visste og Elisabeth visste. «Eg veit ikkje», svara eg. «Men du skal i alle fall få sjå juleandakta! Du, mor og far, og kanskje eg». Elisabeth smila. «Det håpar eg. Det er så fint». Eg ville og gjerne sjå juleandakta. Og enda meir enn å sjp den, ville eg vere med. Høyre gjenklangen i dei tjukke murveggane, og sjå eit publikum fylt med julestemning, siste dagen før skoleslutt. 

        I går var den 24., og vi samla familien med bestemor, tantar, onklar og syskenborn for å feire julaftan. Mamma hadde kjøpt «tre nøtter til Askepott», og før vi åt julemiddag, sat vi samla kring fjernsynet med nøtter og rosiner. I julegåve frå bestemor fekk eg nye ullsokkar, og Elisabeth fekk ein film. Vi hadde ikkje lagt mykje vekt på gåver, for det er ikkje det eg tykkjer er finast med jula. Dessutan fekk eg den beste julegåva eg kunne tenkje meg; ein kveld med dei eg er glad i, i den høgtida eg liker best, utan å liggje og ha de vonst heile dagen. 

        I dag er det 25. november, «fyrste juledag», og mor har sagt at vi skal halde på julefeiringa så lenge vi kan. I kveld har eg og Elisabeth sitte på stova og prata. «Du skal feire jul med oss ein gong til, skal du ikkje?» spurde ho, og klemte meg hardt i handa. «Det veit du at vi ikkje veit», svara eg, og la armana mine kring ho. «Det er ikkje noko eg vil meir enn å få lov til å feire jul med dykk ein gong til, og gjerne mange gongar til! Men det ser ikkje slik ut, Elisabeth. Det er jo difor vi har feira jul no». Elisabeth gret, og såg opp på meg. «Vil du sjå filmen eg fekk frå mormor med meg?» spurde ho. «Det er klart eg vil», lo eg og rufsa henne i håret. Ho klatra ned og sette på filmen, før ho kom opp igjen og satt tett inntil meg. «Du veit, det kan skje eit mirakel. Det er jo tross alt jul», sa ho og klemde meg. 

        Elisabeth ligg i armane mine og søv. Skjermen er svart, og sjølv om eg høyrer musikken, greier eg ikkje lese den kvite teksta som flyg forbi. Blikket er slørete, og eg kan kjenne smaken av saltvatn mot leppane mine. «Skal eg hente medisinane dine?», spør mor som nett har komme inn i rommet. «Nei», svarar eg. Smertene er der men eg kjenner dei ikkje. Eg som så lenge har vore redd, kjennar ikkje frykt. Eg som så lenge har lengta tilbake til tida i fjor, då eg var frisk, tenkjer på kor glad eg er for den siste tida eg har hatt. «Kan du ikkje heller hente ein penn?», spør eg, og smiler til ho blant alle tårene. Når eg får penna skriv eg «this may be the end» i handa mi, og i handa til Elisabeth skriv eg «of life as we know it», før eg sovnar med syster mi i armane.





Nynorsktentamen 2. desember, oppgave: skriv en tekst om førjulstradisjoner
Jeg har hovedsaklig skrevet om mine førjulstradisjoner, og det er kanskje ikke så vanskelig å skjønne hvem historien er inspirert av. Har lest korrektur før jeg la den ut her, altså færre nynorskfeil enn i den originale teksten.

Karakter: 5
Kommentar: Veldig vakkert og kjenslefylt skrive (eg har ikkje sett denne filmen). God nynorsk, men innimellom, som på fyrste og siste side, vert der ein del feil. (Det må bli færre for å ligge på 5 i vg3) 
(så fint at jeg går vg2, tenkte jeg da ... )

17 kommentarer

Anne-Lill

01.01.2010 kl.00:29
Nyyydelig skrevet!

Helene

01.01.2010 kl.20:39
Kjempefin tekst!

Rebecca

01.01.2010 kl.21:24
Helene: Tusen takk :-)

Silje

03.01.2010 kl.09:46
Eg sitter med tårer i augene. Det var .. vakkert! Utrulig godt skreve, inspirerende, omtenksomt og berre heilt fantastisk. Du er dyktig. Det er du virkelig!

Tidskontroll

03.01.2010 kl.13:35
Flink du er da! Nynorsk er helt klart ikke min sterke side, jeg holdet meg til bokmålen. Men nynorsk er pent da, ganske vakkert faktisk. Fikk en nynorsk kjærlighetsroman til jul som jeg dessverre aldri kommer til å lese fordi boken er alt for tykk og at jeg ikke alltid tar de nynorkse poengene i tekster. Men sånne korte fine tekster som du har skrevet her - er vakkert! :) Takk!

SOFSEN

03.01.2010 kl.18:43
OI, jeg måtte hoppe over denne teksten! Jeg har planer om å se den, og vil ikke få spoila noe. Haha. Men jo! Trooor du virkelig at det tetrisbildet var printscreena av meg, eller? OH NOES, det var tatt fra Google. Jeg er pro! :D

Silje

03.01.2010 kl.20:05
Du skriver fantastisk, så det skulle berre mangle (:

Takk, skal prøve så godt eg kan.

Du virker nydelig. Skulle ønske eg kjente deg.

Silje

03.01.2010 kl.21:09
Trur eg lite på! Isåfall har eg sett noken andre sider av deg, med måten du skriver på (:

Eg har hatt deg på bloglovin' lenge, men aldri kommentert før no sjølv om eg har lese alt du skriver. Skal begynne å blogge igjen så fort eg får energi til det! Og kommentarer fra meg kjem du til å få fleire av ;)

Silje

03.01.2010 kl.22:55
Haha, så bra at du gjere det! ^^

Det er akkurat det! Ein lærer av alle tilbake meldinger, om det er positivt eller negativt ein får. Da veit ein hvertfall kva ein skal gjere og ikkje gjere neste gang (:

SOFSEN

03.01.2010 kl.23:18
Damn, nå ble jeg sittende og lese hele, likevel. Du er så flink, Rebecca. Veldig vakkert og sårt. Men likevel sterkt og uttrykksfullt. Elsker måten du skriver på. :)

Hanne

03.01.2010 kl.23:29
Utrolig fin tekst!

Jeg tror kanskje jeg hater deg - nei, "hater" er ett sterkt ord - misliker deg litt.

Det passer kanskje bedre.

Du skriver så utrolig godt. Og du klarer noe jeg ikke kan - skrive nynorsk.

Nei - kanskje jeg ikke misliker deg. Jeg er vel sjalu eller missunnelig.

Eller bare glad for å ha noe godt å lese... det er det jeg er; glad for at noen kan skrive godt.

Så glem det jeg sa.

Hanne

03.01.2010 kl.23:53
Jeg har seks i bokmål. 3 i nynorsk.

Jeg vet jeg ikke kan nynorsk - så for meg - så kan du nynorsk.

Slå deg til ro med det :D

Maud Bergesen

05.01.2010 kl.19:13
Naaah. Du e så flink, rebb<3

Like at den e inspirert av Regine...

Siljeolsen

10.01.2010 kl.22:53
Virkelig... Dette her var bra skrevet!

Hanne

13.01.2010 kl.21:31
Kan du virkelig det? Stor jobb. Virkelig stor jobb.

lillian natasja

02.02.2010 kl.23:00
Hei! Jeg fikk ikke til å svare på melding så jeg svarer bare her; Jeg la deg til som venn fordi jeg leser tekstene dine, og de er utrolig bra! For når du har skrevet et nytt innlegg så får jeg jo ''beskjed'' om at du har oppdatert. Du har et utrolig skrivetalent :- )!

Martine

28.02.2010 kl.18:36
Å herreguuuud, så bra skrevet! Jeg fikk tårer i øynene, og klomp i halsen. Virkelig utrolig bra historie, og helt sykt bra skrevet!!!

Skriv en ny kommentar

hits